Gisteren heb ik gezegd dat alles goed gaat met trouwplannen en dat is waar, maar alleen omdat de plannen bijna klaar zijn . Er zijn nog veel verschillende tradities tussen Amerikaans en Belgische trouwfeesten. Soms is dat een oorzaak van spanning of schuld (alleen in mijn geval…ik weet niet hoe het anderen doet voelen). Soms ben ik het beu. Ik wens dat we hier in Gent kunnen trouwen want het zoveel makkelijker zou zijn maar ik weet dat ik teleurgesteld zouden zijn. Ik vind Belgische trouwfeesten…niet saai…maar sober. Allee, niet triestig, maar minder kleurrijk. Het ziet niet zo vrolijk uit. Dit is alleen mijn opinie, en misschien ben ik fout. Ik ben alleen naar twee trouwfeesten geweest, dus is mijn ervaring natuurlijk beperkt. Meestens ben ik in de war met de volgende zin: “ik weet dat jullie het doen in deze manier, maar dit is hoe wij het doen en ik wil het ook onze weg.”
En ja, ik begrijp dat maar ik ben anders. Als we in België waren getrouwd, zou ik bijna alles in de Belgische weg doen. Ja, voor mij is het raar voor de bruid en bruidegom èèn “witness” te hebben, maar als ik in België was getrouwd, zou ik èèn witness hebben. Ik zou niet drie bridesmaids hebben omdat ik Amerikaans was. Snap je?
Ik weet dat Belgen zijn de koningen van de compromis. Amerikanen zijn niet goed met compromis een ik probeer keihard te geven zoveel als ik eisen. Ik weet niet meer “where to draw the line.” En dat vind ik zeer frustrerend.
Want ik heb de slechtste PMS ooit deze week! Gisteren had ik zeer sterke krampen en vandaag huilde ik over bijna alles. Reclames maakte me huilen, een samenvatten van de zevende Harry Potter maakte me huilen, huilen maakte me huilen!
Er is ook de kwestie van lezen in het Nederlands (zeker een aparte klacht). Ik weet dat ik in het Nederlands moet lezen. Ik weet het maar ik vind het echt vervelend. Ik hou van lezen. Toen ik een peuter (22 maanden of zo) was, leerde ik mezelf te lezen. Wanneer ik lees, wordt de echt wereld minder belangrijk. Ik voel me minder spannend en minder frustreerde over mij situatie. Lezen is mij ontsnapping.
Wanneer ik probeer in het Nederlands te lezen, voel ik me bijna handicapt. Het neemt de vreugd van lezen. Lezen wordt iets moeilijk; het wordt een deel van mijn taal probleem. Ironisch, eh? Het probleem is ook de oplossing.
Kennen jullie de zangeres Regina Spektor? Ik heb de engelse link gegeven omdat de nederlandse artikel minder informatie geeft. Spektor heeft en bijzonder stijl en ik vind haar muziek en de referenties die zij maakt in haar teksten heel interresant en intellectuele. Ik hou van teksten die echt mening heeft (b.v. Bob Dylan, Simon and Garfunkel, Joni Mitchell e.z.v.) en ik vind het verfrissend om naar Spekter te luisteren.
Toen ik haar nieuwste liedje hoorde was ik een beetje teleurgesteld want ik denk dat zij maakt de assumptie dat mensen die geen geloof in god hebben lachen met god. Misschien is dit een overreactie, ik ben niet zeker, maar ik lach niet met god. Soms lach ik met mensen die gebruik god als een rechtvaardiging (bedankt aan Hans voor dat woord) voor hun acties of mensen die hebben een automatische hekel aan mij want ik geloof niet in god.
Dit weekend was voor ontspanning. Ik had een echte lange week. Ik werkte een “proefperiode” in een creche in Wondelgem, maar ik heb de positie niet gekregen. Zowiezo was dat mijn geheimpje, dat ik een job misschien eindelijk had gevonden. Vrijdag avond was ik triestig and teleurgesteld, maar nu probeer ik positief te blijven.
Gisteren gingen we naar de stoet van de Gentse Feesten. Het was heel leuk en ik heb veel foto’s genomen.
Vandaag gingen we terug naar de Feesten. We wandelde naar de Bataclan en dan door de andere pleinen. Onze avondmaal was spitburgers (broodjes met hesp) van ‘t Spit. Naar thuis maakte Hans lekkere aardbei-citroen smoothies als dessert. Het was een mooie, rustige dag.
I heb een klein geheimpje. Ik ga niks meer over het spreken omdat grote verwachtingen vaak enden in groter teleurstellingen. Maar ik zal zeggen dat deze week heel druk is voor mij – in een heel positief manier. I ben niet zo hopeloos als vroeger, hoewel ben ik nog zeer voorzichtig voor mijn gevoelens. Want ik zo druk ben, ben ik ook mooer dan normaal maar kijk, schrijf ik nog een beetje in het Nederlands. Heel kort, ja, maar beter dan niks eh?
Normaal schrifj ik hier in mijn blog Lilac Colored Glasses. Waarschijnlijk kennen jullie mij van daar, maar misschien vinden jullie deze blog in een andere manier. In elke geval, ben ik blij dat jullie hier zijn.
Vorige maand nam ik de Selor examen en ik was niet geslaagd, dus ik wil mijn schrijftaal verbeteren. Ik hou van schrijven, in bijzonder bloggen, dus ik besliste een Nederlandse blog te beginnen schrijven om mijn schrijftaal te oefenen.
Ik ben van plan om in het Nederlands te schrijven drie of vier keer par week. Hopelijk worden mijn teksten langer en beter met tijd.
En jullie?
Ik heb help nodig van iedereen die deze blog leest….namelijk verbeter me!
Als je fouten zien? Zeg het maar! Indien je suggesties hebben of betere uitdrukkingen weten? Goed!
Deze blog is voor leren.
Entries (RSS)