Komkommertijd

Gisteren heb ik gezegd dat alles goed gaat met trouwplannen en dat is waar, maar alleen omdat de plannen bijna klaar zijn . Er zijn nog veel verschillende tradities tussen Amerikaans en Belgische trouwfeesten. Soms is dat een oorzaak van spanning of schuld (alleen in mijn geval…ik weet niet hoe het anderen doet voelen). Soms ben ik het beu. Ik wens dat we hier in Gent kunnen trouwen want het zoveel makkelijker zou zijn maar ik weet dat ik teleurgesteld zouden zijn. Ik vind Belgische trouwfeesten…niet saai…maar sober. Allee, niet triestig, maar minder kleurrijk. Het ziet niet zo vrolijk uit. Dit is alleen mijn opinie, en misschien ben ik fout. Ik ben alleen naar twee trouwfeesten geweest, dus is mijn ervaring natuurlijk beperkt. Meestens ben ik in de war met de volgende zin: “ik weet dat jullie het doen in deze manier, maar dit is hoe wij het doen en ik wil het ook onze weg.”

En ja, ik begrijp dat maar ik ben anders. Als we in België waren getrouwd, zou ik bijna alles in de Belgische weg doen. Ja, voor mij is het raar voor de bruid en bruidegom èèn “witness” te hebben, maar als ik in België was getrouwd, zou ik èèn witness hebben. Ik zou niet drie bridesmaids hebben omdat ik Amerikaans was. Snap je?

Ik weet dat Belgen zijn de koningen van de compromis. Amerikanen zijn niet goed met compromis een ik probeer keihard te geven zoveel als ik eisen. Ik weet niet meer “where to draw the line.” En dat vind ik zeer frustrerend.

Ik beloofde dat ik een postje zouden schrijven, maar over wat? Tja, ik heb geen ideeèn. Alles gaat goed met onze trouwplannen. De DJ is gereserveerd en wij zijn aan het wachten op een ontwerp voor de uitnodigingen. Ik heb bijna 8 kilo’s gewicht (verliest?) maar ik heb nog rond 20 kilo’s meer dat ik wil verliezen. Spijtig dat het zo laat is…mijn hersenen werkt niet meer. Morgen zal ik opnieuw een betere post proberen schrijven.